Volwassenenschool Eeklo sluit: slachtoffer van bezuinigingen

Margriet Bos · 2026-02-22

Het nieuws kwam hard aan in de gemeenschap van Eeklo. De school voor volwassenenonderwijs van Kisp moet haar deuren sluiten. En dat voelt voor velen als een klap in het gezicht. Want waar gaan al die mensen nu naartoe? Mensen die juist op latere leeftijd willen leren, groeien en zichzelf willen ontwikkelen. Je kent het wel. Iemand die na jaren werken eindelijk die taal wil leren. Of die droomt van een carrièreswitch. Voor hen was deze school een veilige haven. Een plek waar je niet het gevoel had dat je 'te oud' was om te leren. Dat valt nu weg. ### Wat betekent deze sluiting echt? Laten we even stilstaan bij wat er precies verloren gaat. Het gaat niet alleen om klaslokalen en lesroosters. Het gaat om verbinding. Om mensen die elkaar tegenkomen in de pauze en ervaringen uitwisselen. Om docenten die zien wat er in iemand leeft en daarop inspelen. De school bood cursussen aan in: - Taalverwerving en communicatie - Digitale vaardigheden - Creatieve en culturele vorming - Maatschappelijke participatie Voor veel deelnemers was dit meer dan onderwijs. Het was een reden om de deur uit te gaan. Een manier om contact te houden met de samenleving. En nu valt dat weg.  ### De menselijke kant van bezuinigingen "Slachtoffer van besparingen" - die woorden blijven hangen. Want dat is het eigenlijk. Cijfers op een spreadsheet die beslissen over mensenlevens. Over kansen die verdwijnen. Ik vraag me af: hebben de beslissers ooit zelf in zo'n klaslokaal gezeten? Hebben ze gezien hoe iemands ogen gaan twinkelen als iets eindelijk 'klikt'? Bezuinigingen voelen abstract tot ze je eigen gemeenschap raken. Tot de plek waar je buurvrouw Nederlands leerde. Waar die gepensioneerde man eindelijk met zijn kleinkinderen kon mailen. Dat zijn geen kostenposten. Dat zijn levens. ### Waar gaan we nu naartoe? Dit roept grotere vragen op. Wat zegt dit over hoe we naar volwasseneneducatie kijken? Is het een luxe of een noodzaak? In een snel veranderende wereld moeten we allemaal blijven leren. Of je nu 25 of 65 bent. Online cursussen zijn mooi, maar ze vervangen niet de menselijke interactie. Misschien moeten we anders gaan denken. Kleinschaliger. Meer verbonden met de wijk. Met buurthuizen en bibliotheken als leerplekken. Maar dat vraagt visie. En investering. Niet alleen in geld, maar in vertrouwen. ### Een persoonlijke noot Ik heb zelf jaren in dit veld gewerkt. En wat me altijd raakte, was de moed van de deelnemers. Mensen die na een moeilijke periode weer durfden te leren. Die zich kwetsbaar opstelden in een klaslokaal. Dat verdient respect. En ondersteuning. De sluiting in Eeklo is een symptoom van een groter probleem. We praten veel over 'een leven lang leren'. Maar als het erop aankomt, zijn we vaak niet bereid daarin te investeren. Alsof leren stopt bij je diploma. Alsof groei iets is voor de jeugd. ### Wat kunnen we doen? Laten we niet alleen treuren om wat verloren gaat. Laten we ook kijken naar wat mogelijk is. Misschien ontstaan er nieuwe initiatieven. Kleiner, wendbaarder. Misschien vinden docenten en leerlingen elkaar op andere plekken. Het belangrijkste is dat we het gesprek blijven voeren. Over waarom volwasseneneducatie ertoe doet. Over hoe we het toegankelijk houden. Voor iedereen. Want leren is geen luxe. Het is een mensenrecht. Op elke leeftijd. Wat gebeurt er in jouw gemeente? Zijn er nog plekken waar volwassenen terechtkunnen? Waar ze kunnen groeien en zich kunnen ontwikkelen? Laten we die koesteren. Voor het te laat is.