Rune werd volwassen behandeld en dat veranderde alles

Margriet Bos · 2026-08-22

### Hoe een nieuwe blik op jongeren het verschil maakt Stel je voor: je bent jong, je hebt iets gedaan waar je niet trots op bent, en de wereld lijkt je alleen nog als 'dader' te zien. Herkenbaar? Voor veel jongeren is dat de realiteit. Maar wat als we hen niet als probleem zien, maar als mens? Precies dat gebeurde in een verhaal dat me raakte. Het draait om Rune, een jongere die op het verkeerde pad zat. Tot hij volwassen behandeld werd. En ja, dan word je vanzelf volwassen. Ik las erover en dacht: dit is precies waar sociaal-culturele vorming en volwassenenonderwijs om draaien. Niet betuttelen, maar vertrouwen geven. Niet straffen, maar kansen bieden. Rune kreeg die kans. En hij pakte hem. ### Wat we kunnen leren van Runes verhaal Rune belandde in een jeugdinstelling. Geen pretje, zou je denken. Maar de aanpak daar was anders dan anders. Geen cel, geen isolement, maar een omgeving waarin hij verantwoordelijkheid kreeg. Hij mocht zelf keuzes maken. Fouten maken ook. En juist daardoor leerde hij wat het betekent om volwassen te zijn. - **Vertrouwen boven controle**: Rune kreeg ruimte om zijn eigen beslissingen te nemen. - **Eigenaarschap**: Hij werd aangesproken op zijn gedrag, maar ook op zijn potentieel. - **Begeleiding op maat**: Geen standaardtraject, maar een persoonlijke aanpak. Dat klinkt simpel, maar het is allesbehalve standaard in de jeugdzorg. Vaak overheerst angst: wat als het misgaat? Maar zoals een begeleider zei: *'Als je iemand als een kind blijft behandelen, blijft hij zich ook als een kind gedragen.'* Die uitspraak bleef bij me hangen. ### Van jeugdzorg naar volwassenenonderwijs Dit verhaal is niet uniek. Het raakt aan iets groters: hoe we in onze samenleving naar jongeren en volwassenen kijken. In het volwassenenonderwijs zien we hetzelfde patroon. Mensen die vastlopen, krijgen vaak te horen wat ze fout doen. Maar echte groei ontstaat pas als we hen serieus nemen. Als we zeggen: jij kunt dit. En wij helpen je. Online cursussen spelen daarin een steeds grotere rol. Ze bieden flexibiliteit, maar ook eenzaamheid als je niet oppast. De kunst is om die digitale leeromgeving net zo menselijk te maken als de aanpak die Rune kreeg. Dus niet alleen video's en quizzes, maar echte interactie. Docenten die je naam kennen. Medecursisten die je aanmoedigen. Kortom: een gemeenschap. ### Waarom dit ons allemaal aangaat Runes verhaal gaat niet alleen over hem. Het gaat over ons. Over hoe we omgaan met mensen die een tweede kans nodig hebben. Of het nu gaat om jongeren in de jeugdzorg, volwassenen die een carrièreswitch maken, of cursisten die voor het eerst online leren. Iedereen wil gezien worden. Iedereen wil het gevoel hebben: ik doe ertoe. In Nederland hebben we een sterk systeem van sociaal-culturele vorming. Denk aan buurthuizen, volksuniversiteiten en online platforms. Maar systemen alleen zijn niet genoeg. Het gaat om de mensen erachter. Om de houding: zie ik jou als volwaardig persoon, of als een project? Rune werd volwassen behandeld. En hij werd volwassen. Dat is geen toeval. Het is een les voor iedereen die met mensen werkt. Of je nu docent bent, begeleider, of gewoon een medemens. Soms is de beste interventie: iemand serieus nemen. Dus de volgende keer dat je iemand tegenkomt die vastloopt, vraag jezelf af: behandel ik hem als een kind, of als een volwassene? Het antwoord kan levens veranderen. Net als bij Rune.